İlhami Çiçek

evla

Gündüz yarasalarıyız biz.
Katılım
24 Eyl 2007
#1
HÜZNÜN MESNEVİSİ
En çok hüzünle oturup kalktık, hüzünle söyleştik, hüzünle hâlleştik. Hüznün şiirini yazdık hep.
Neden? Gençliğimizin o ele avuca sığmaz yaşantısının şiiri değildi de hüznün ve acının şiiri?
Gerçekten delişmen, ele avuca sığmaz bir gençlik mi yaşadık? Hayır. Yaşımızın şiirini yazmadık. Daha
doğrusu, yaşımızı yaşamadık biz. Öyleyse neydi bizi hüzünle, acıyla hemhâl ede şey?
Okumaya, düşünmeye başladığımız zaman anladık ki, biz büyük bir yıkımın çocuklarıyız. Biz bu
büyük yıkımın enkazları arasından çıkan yaralı bir kuşağız. Dünümüz harap edilmiş, acımasızca
kıyılmış dünümüze. Bize sunulan hayat dünden hiçbir iz taşımıyor. İnandıklarımızla çelişen,
inandıklarımızla taban tabana zıt bir hayatı nasıl yaşayacaktık? Elbette ki acıyla, hüzünle, nefretle,
buğzla. Ama, bir de yarını vardı. Bir öte dünya vardı. Bir şeyler yapmamız gerekiyordu. Üstelik, bir
şeyler yapmanın sorumluluğunu yüklenenler olarak bir dolmuşu dolduramayacak kadar azdık. İşimiz
çok zordu. Boşa geçirecek bir anımız bile yoktu. Fire vermeden çoğalmalıydık. Oysa, hep fire verdik.
Dolmuş bir türlü dolmuyor ne çare.
Zaman nasıl da hızlı geçiyor. Dört yıl olmuş İlhami Çiçek vefat edeli. 1975 yılında Erzurum’da
üniversitenin kantininde tanışmıştık onunla. Güzdü ve Palandöken’i karlar kaplamıştı. Sıcaktı kantin,
şiirli bir sohbete dalmış, derslere girmeyi bile unutmuştuk. Bu tanışmayla başlayan dostluğumuz,
arkadaşlığımız gittikçe anlamlanarak, boyutlanarak ölümüne değin kesiksiz sürdü. Kesiksiz diyorum,
çünkü, artık Edebiyat Dergisi çatısı altındaydık. Edebiyat, salt şiirlerimizin, öykülerimizin,
yazılarımızın yayınlandığı bir dergi değil, bilincimizin törpülendiği, eğitildiğimiz, kalp atışlarımızı
duyduğumuz bir okuldu aynı zamanda.
Derin bir şiir bilgisi vardı İlhami Çiçek’in. Divan Edebiyatı’nı çok iyi bilirdi. Ezbere beyitler, gazeller
okurdu sohbetlerimizde. Kendi şiirini de böyle bir bilgi ve şiir geleneğimiz üzerine kuruyordu. Sağlam,
özgün bir şiiri vardı. Değişik bir söylem getirmişti şiirimize. Acı ve hüzün, duygusallığının ötesinde bir
şeydi onun şiirinde. Dünle bugünü kesiştirmiş, elde yalnız acı, hüzün ve ağıt kalmıştı.
“yalnız hüznü vardır kalbi olanın
hüzün öylece orta yerdedir
tuhaf bir yarma yaşanıyordur
çepeçevre şeytan kilitleri”
diyordu İlhami Çiçek.
Takdir-i İlâhi; yazgı, en verimli çağında onu da çekip aldı aramızdan ölüm. Bir sanatçının, bir şairin
yeri doldurulur mu, pek bilemiyorum ama, İlhami Çiçek’in çok kısa süren yaşamından bize kalan anı
ve şiirleri onu aramızda yaşatmaya yeter ve artar bile. Çünkü o, şöyle diyordu bir şiirinde:
“döndü halk ve cüzzam ne gün yürüdü
ve hep bir yaprak değil miyiz ki
bir zaman yarıp çıkmak serüveninde
özdalımızı
topu topu bir mevsimi yaşarız işte
müşa’şa’ bir sonbahar figüranıyız
hepimiz de”
Bu satırları yazmaya başladığım şu Cuma gününde daktilomun tuşlarında salâ sesleriyle ona Allah’tan
rahmet ve bağış diliyorum.

3 Temmuz 1987 tarihli Zaman gazetesinde yayımlanan, arkadaşı Arif Ay’ın yazısı.
 

evla

Gündüz yarasalarıyız biz.
Katılım
24 Eyl 2007
#2
Ynt: İlhami Çiçek

Umarım ekleye bilmişimdir. Ebced celebi'den alınmıştır
 

Ekli dosyalar

Konuyu şu anda okuyanlar : (Users: 1, Guests: 0)

Giriş yap