İstanbul Olmuş...

birben

Ne kadar yükseksen de,hayat 180 'de...
Katılım
2 Kas 2009
#1


İSTANBUL OLMUŞ



istanbul oldu aska açılan yollar
sisleri bulmuş kül yürekten dumanlar
izliyorum sessiz...sessiz naralar...
penceremde gördüğüm gri bir tablo var

ne gülüp oynamakta ne ağlamakta fayda var
olacaklar oldu,şair şehr-i yar oldu
her düşene açılan kol,her sevdaya açılan yol
istanbul oldu

istanbulum oldu kurduğum düşler
istanbulum oldu bıraktığın izler
izlerinle boğuşmuş hayaller
açık bıraktığın perde...
bıraktığın yerdeler.

haliç'ten denize sızmış ruhum
Üsküdar'a bakıp dalmış gitmiş,susmuşum
kız kulesi gibi mağrur duruşum
görmeyi bilsen baktığın yerdeler

dinlemeyi özledim o yeni yetmiş ezgiler
İstanbul'un olmuş bıraktığım çizgiler
çocukluğum sinmiş her yerine
ladyler mösyöler...
kimleri gördü bu istanbul'da kaleler

neden sustun nazlı yarim bir ses ver
şaire kalemi,bir de sensin mücevher
ihtişamlı görkemli tarihinse muteber
elimde kalemim,dimağımda geçmişim
gözlerimde nazlı yarim
şehr-i yar oldum ey İstanbul,susma ses ver.
 

Konuyu şu anda okuyanlar : (Users: 1, Guests: 0)

Giriş yap